Малко поезия...

Serás tú

En aquel mes el invierno desvanecía,

el Sol las nubes superaba, lento,

entre los árboles calmábase el viento

y la naturaleza apenas se revivía.

Ante mis ojos ella se sonreía,

como el rayo más opulento.

Nos miraba solo la Luna de argento

que del cielo nuestro amor bendecía.

Que Dios sea mi testigo –

este amor, te juro, no morirá.

Con él en un nuevo mundo entré.

Confieso – “quiero envejecer contigo,

junto a ti la soledad no me seguirá

porque, por fin, mi amor, te encontré.”

............. специален поздрав за всеки..............който разбира :)

(лично творчество, лични думи, колкото и да не Ви се вярва, така че всички права са запазени)